![Rosja.jpg](https://cdn.steemitimages.com/DQmTxWXqd4gJqxkvhmUz2H6ZxQiQiy9bDz9siQ3a5JzG8Mt/Rosja.jpg)

Władimir Putin oraz Dmitrij Miedwiediew są niczym dwie głowy złotego rosyjskiego orła, który zrzucił kajdany systemu i wzbił się w powietrze pokazując, że potrafi samodzielnie latać. Pytanie, czy przy tak ambitnych przywódcach, Rosja nie wznosi się zbyt wysoko? Jeśli tak, to Federacja Rosyjska może podzielić los mitologicznego Ikara. Tylko w tym przypadku nikt nie zapłacze nad jej martwym ciałem. Wręcz przeciwnie. Może ono stać się pożywką dla krążących wkoło sępów. Czy Rosja jest skazana na klęskę, upadek i rozpad?

Władze z Kremla prowadzą obecnie bardzo asertywną, wobec świata atlantyckiego, politykę międzynarodową. Agresywne ruchy tj. zajęcie Krymu i Donbasu, reforma i zwiększenie potęgi armii, sugestywne manewry wojskowe, zaangażowanie w Syrii, nie powinny nam jednak przesłaniać bardzo istotnego faktu. Federacja Rosyjska gra niemal wyłącznie w defensywie, reagując jedynie na działania hegemona z Ameryki Północnej.

Wprawdzie rosyjski orzeł pręży muskuły i dumnie stroszy połyskujące złotem pióra, to jednak odporna na sankcje gospodarka, silna i nowoczesna armia, a także propagowanie idei silnego rosyjskiego mocarstwa nie wystarczą by móc wznieść się wyżej, niż pozwala na to geografia, gospodarka i polityczne warunki. Ograniczenia, jakie owe czynniki nakładają na władze w Moskwie są bardzo wyraźne. I bezlitośnie obnażają słabości Rosji. Zwłaszcza na tle potencjału konkurentów. Dlaczego więc władze z Kremla obrały tak ryzykowny kierunek polityki?

Za wysoki pułap lotu – jaki wybór stał przed Rosją i dlaczego padło na Berlin.

Ogólnie, w skrócie i tytułem wstępu do dalszej rozprawy Gdy Barack Obama ogłaszał tzw. reset w stosunkach z Rosją, a następnie zapowiedział amerykański pivot na Pacyfik, wydawało się, że obie strony doszły do pewnych porozumień. Porozumień, które utwierdziły USA w przekonaniu, że mogą wyjść z Europy, zostawić ją pod zarządem francusko-niemiecko-rosyjskim (z brytyjskim nadzorem) i skupić się na rywalizacji z Chinami. Trudno stwierdzić, jakie konkretnie poczyniono ustalenia, ale można domniemywać, że obie strony się na nie godziły. Dowodem na to było zorganizowanie przez „zachód” tzw. Arabskiej Wiosny, na co Władimir Putin zwyczajnie musiał wyrazić zgodę (o czym świadczy brak protestu, gdy obalano choćby Kaddafiego – który współpracował przecież z Moskwą).

Coś jednak sprawiło, że Amerykanie postanowili zmienić kurs. Administracja Baracka Obamy zdecydowała się na obalenie rządów Assada w Syrii. Najwyraźniej albo nie było to przedmiotem umowy z Rosją, albo też, władze z Kremla zmieniły zdanie w tym zakresie i postanowiły bronić dyktatora z Damaszku. Asertywna postawa Moskwy doprowadziła do próby (udanej zresztą) wyrwania z jej strefy wpływów Ukrainy. Kreml odpowiedział zajęciem Krymu i inwazją na Donbas. Od tego czasu moskiewskie władze znajdują się na „cenzurowanym”, a Amerykanie wrócili do Europy i to ze sporym impetem (lokując swoje wojska na flance wschodniej, czego nigdy wcześniej nie zrobili).

Dlaczego Kreml powiedział Amerykanom „nie”

Patrząc z moskiewskiej perspektywy, Rosja posiada aktualnie dwóch zagrażających jej przeciwników. USA i Chiny (w sumie nic nowego). W europie środkowej z Kremlem może również konkurować Berlin, jednak wydaje się, że od czasu upadku ZSRR, Rosjanie i Niemcy potrafią zawierać korzystne dla obu stron kompromisy. W sytuacji, w jakiej znajduje się Federacja Rosyjska po 1989 roku, największym zagrożeniem dla niej wydawała się do niedawna Chińska Republika Ludowa. Dlaczego?

Podczas, gdy Europa kontynuowała integrację i pokojowo budowała gospodarczy projekt unijny, Amerykanie prowadzili wojny na peryferiach – w Afganistanie i w Iraku. Rosja w tym czasie doskonale współpracowała z Ber